วันอังคารที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2553
ผีเพื่อน รัก
"เอื้อมพร" เล่าประสบการณ์ขนหัวลุกจากวิญญาณพเนจร
ดิฉันเป็นคน อ.เสาไห้ จ.สระบุรี เรื่องผีดุมีมากค่ะ สมัยเด็กๆ น่ะนอกจากจะมีศพล่องลอยมาตามสายน้ำสัก แล้วยังมีเรื่องนางเงือกขึ้นมานั่งบนตลิ่งในคืนเดือนหงาย สางผมด้วยก้างปลา และชอบแหงนหน้ามองพระจันทร์ไปพลางๆ อีกด้วย
หน้าแล้งเห็นตลิ่งสูง ลำน้ำป่าสักไม่ขุ่นข้นและไหลเชี่ยวเหมือนหน้าน้ำหลาก แต่กลับใสแจ๋วอยู่ในแสงแดดเป็นสีเขียวเข้ม โดยเฉพาะตอนที่ผ่านร่มเงาของต้นไม้ใหญ่สองฟากฝั่ง
พอถึงปลายเดือนกันยายน น้ำเปี่ยมฝั่งก็ถึงเทศกาลแข่งเรือในช่วงเสาร์-อาทิตย์ พวกเราก็สนุกสนานกันเต็มที่ ผู้คนคับคั่งแต่งตัวสีสันสดใสอยู่ในแสงแดด ทำให้เราลืมเรื่องน่ากลัวของแควป่าสักเสียสนิท
จนกระทั่งดิฉันได้ประสบกับเรื่องน่าขนหัวลุกเข้า กับตัวเองอย่างจังๆ
ตอนเย็นๆ พวกเราชอบไปเดินเล่นที่ชายหาด มีทั้งอาบน้ำ วักน้ำสาดกันน่าสนุก บางคนก็นั่งตกปลาอยู่ห่างๆ บางคนก็งมหอยขมเอาไปแกงใส่ใบชะอม อร่อยมากค่ะ
เย็นนั้น ดิฉันกับลูกสาววัยห้าขวบลงไปเดินเล่นกันที่ชายหาด ผู้คนหนาตา ถ้าเป็นหน้าสงกรานต์จะมีคนแห่แหนมาเล่นน้ำกันมืดฟ้ามัวดิน
เด็กผู้หญิงชอบเล่นตุ๊กตา กอดจูบชมเชย เรียกน้องนั่นน้องนี่ จะไปไหนก็ชอบอุ้มตุ๊กตาไปด้วย บางทีก็พูดคุยกับตุ๊กตาเหมือนเป็นคนจริงๆ คือสมมติว่าเป็นเพื่อนไงคะ พออายุเลยสิบขวบก็มักเลิกเล่นตุ๊กตา แต่หันมาสนใจเรื่องการแต่งเนื้อแต่งตัวแทน
ยายอ้อย-ลูกสาวดิฉันก็เช่นกัน!
ขณะที่ดิฉันนั่งพักผ่อนอยู่ที่ชายหาด ยายอ้อยก็กอดตุ๊กตาวิ่งตื๋อไปทางกอกกหนาทึบ พูดคุยๆ สลับหัวเราะเสียงใส ดิฉันคอยมองไม่คลาดสายตาเพราะลูกยังว่ายน้ำไม่เป็น ครู่หนึ่งก็วิ่งตื๋อเข้ามาหา บอกว่า...หนูได้เพื่อนใหม่อีกคนแล้วละแม่!
ดิฉันบอกว่าตุ๊กตาหรือ "น้องจุ๋ม" ของลูกเป็นเพื่อนมาตั้งเกือบปีแล้ว...เขาไม่เรียกเพื่อนใหม่หรอกจ้ะ
"ไม่ใช่ตุ๊กตาตัวนี้หรอกค่ะ" ยายอ้อยยืนยัน "แต่เป็นคนจริงๆ เป็นเด็กผู้หญิงอย่างหนูนี่แหละ! ไม่เชื่อแม่ก็ไปดูซีคะ"
ว่าแล้วก็ฉุดไม้ฉุดมือให้ลุกขึ้นยืน ดิฉันไม่อยากขัดใจลูกจึงเดินตามแกไปช้าๆ สังเกตว่าผู้คนที่ชายหาดน้อยลงทุกที ดวงอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลงที่ทิวไม้ ลมจากแม่น้ำพัดแรงหนาวเยือก ขนลุกซู่
กระทั่งถึงกอกกริมก้อนหิน เรามองหาเพื่อนใหม่ของอ้อย แต่ไม่เห็นใครเลยแม้แต่คนเดียว...ลมเย็นๆ พัดวูบจนหนาวสะท้าน ยายอ้อยย่นคิ้ว เหลียวหาอย่างงุนงง
"เมื่อตะกี้ยังนั่งคุยกับอ้อยอยู่ที่นี่เลยค่ะ! เอ...เขาหายไปไหนนะ? เร็วจัง...ม่วย! ม่วยอยู่ไหน? อ้อยพาแม่มาแล้ว" แกตะโกนเรียกแต่ไม่มีคำตอบ ยายอ้อยยกมือเกาหัว คิ้วขมวดเหมือนผูกติดกัน ดิฉันรีบคว้าแขนลูกอย่างหวาดระแวง
"เขาคงกลับบ้านแล้วละอ้อย เรากลับกันเถอะ แม่ชักหนาวแล้ว"
ยายอ้อยทำท่าละล้าละลัง แต่ในที่สุดก็ยอมให้จูงมือกลับบ้าน กระนั้นยังไม่วายเหลียวหลังบ่อยๆ จนกระทั่งชี้มือร้องลั่น
"นั่นไงแม่ เพื่อนใหม่ของอ้อย!"
ดิฉันหันไปมองก็ไม่เห็นเด็กๆ สักคน นอกจากพวกผู้ใหญ่ 3-4 คนพากันขึ้นจากน้ำ บางคนผลัดผ้าเสร็จก็ลงไปซักผ้า...ยอมรับว่าใจคอไม่ดีเหมือนกัน เขาว่ากันว่าเด็กๆ จะมีสัญชาตญาณพิเศษ...เห็นในสิ่งที่ผู้ใหญ่ไม่เห็น!
กระทั่งมาถึงบ้านตอนโพล้เพล้ ยายอ้อยก็กระตุกมือ ร้องว่าเพื่อนใหม่เดินตามมาข้างหลัง! ดิฉันหันมองก็ไม่เห็นใครตามเคย นอกจากจะรู้สึกว่าบรรยากาศเต็มไปด้วยความเยือกเย็นน่าวังเวงใจสิ้นดี
ทันใดนั้นเอง ยายอ้อยก็ร้องเสียงดังขึ้นกว่าเดิม
"ม่วยยืนอยู่หน้าประตูนั่นไงคะ แม่! เข้ามาซีม่วย... มากินข้าวด้วยกันเร้ว!"
ดิฉันขนลุกซ่าไปทั้งตัว มองจนแน่ใจว่าไม่เห็นเด็กที่ไหนเลย รีบพาลูกเข้าบ้านทันที...ไม่อยากรู้หรอกว่าเด็กหญิงคนนั้นตายที่ไหน? เมื่อใด แค่นี้ก็ขนหัวลุกแล้วค่ะ!
วันพุธที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2553
ผีเพื่อน รัก
ดิฉันเป็นคน อ.เสาไห้ จ.สระบุรี เรื่องผีดุมีมากค่ะ สมัยเด็กๆ น่ะนอกจากจะมีศพล่องลอยมาตามสายน้ำสัก แล้วยังมีเรื่องนางเงือกขึ้นมานั่งบนตลิ่งในคืนเดือนหงาย สางผมด้วยก้างปลา และชอบแหงนหน้ามองพระจันทร์ไปพลางๆ อีกด้วย หน้าแล้งเห็นตลิ่งสูง ลำน้ำป่าสักไม่ขุ่นข้นและไหลเชี่ยวเหมือนหน้าน้ำหลาก แต่กลับใสแจ๋วอยู่ในแสงแดดเป็นสีเขียวเข้ม โดยเฉพาะตอนที่ผ่านร่มเงาของต้นไม้ใหญ่สองฟากฝั่ง พอถึงปลายเดือนกันยายน น้ำเปี่ยมฝั่งก็ถึงเทศกาลแข่งเรือในช่วงเสาร์-อาทิตย์ พวกเราก็สนุกสนานกันเต็มที่ ผู้คนคับคั่งแต่งตัวสีสันสดใสอยู่ในแสงแดด ทำให้เราลืมเรื่องน่ากลัวของแควป่าสักเสียสนิท จนกระทั่งดิฉันได้ประสบกับเรื่องน่าขนหัวลุกเข้า กับตัวเองอย่างจังๆ ตอนเย็นๆ พวกเราชอบไปเดินเล่นที่ชายหาด มีทั้งอาบน้ำ วักน้ำสาดกันน่าสนุก บางคนก็นั่งตกปลาอยู่ห่างๆ บางคนก็งมหอยขมเอาไปแกงใส่ใบชะอม อร่อยมากค่ะ เย็นนั้น ดิฉันกับลูกสาววัยห้าขวบลงไปเดินเล่นกันที่ชายหาด ผู้คนหนาตา ถ้าเป็นหน้าสงกรานต์จะมีคนแห่แหนมาเล่นน้ำกันมืดฟ้ามัวดิน เด็กผู้หญิงชอบเล่นตุ๊กตา กอดจูบชมเชย เรียกน้องนั่นน้องนี่ จะไปไหนก็ชอบอุ้มตุ๊กตาไปด้วย บางทีก็พูดคุยกับตุ๊กตาเหมือนเป็นคนจริงๆ คือสมมติว่าเป็นเพื่อนไงคะ พออายุเลยสิบขวบก็มักเลิกเล่นตุ๊กตา แต่หันมาสนใจเรื่องการแต่งเนื้อแต่งตัวแทน ยายอ้อย-ลูกสาวดิฉันก็เช่นกัน! ขณะที่ดิฉันนั่งพักผ่อนอยู่ที่ชายหาด ยายอ้อยก็กอดตุ๊กตาวิ่งตื๋อไปทางกอกกหนาทึบ พูดคุยๆ สลับหัวเราะเสียงใส ดิฉันคอยมองไม่คลาดสายตาเพราะลูกยังว่ายน้ำไม่เป็น ครู่หนึ่งก็วิ่งตื๋อเข้ามาหา บอกว่า...หนูได้เพื่อนใหม่อีกคนแล้วละแม่! ดิฉันบอกว่าตุ๊กตาหรือ "น้องจุ๋ม" ของลูกเป็นเพื่อนมาตั้งเกือบปีแล้ว...เขาไม่เรียกเพื่อนใหม่หรอกจ้ะ "ไม่ใช่ตุ๊กตาตัวนี้หรอกค่ะ" ยายอ้อยยืนยัน "แต่เป็นคนจริงๆ เป็นเด็กผู้หญิงอย่างหนูนี่แหละ! ไม่เชื่อแม่ก็ไปดูซีคะ" ว่าแล้วก็ฉุดไม้ฉุดมือให้ลุกขึ้นยืน ดิฉันไม่อยากขัดใจลูกจึงเดินตามแกไปช้าๆ สังเกตว่าผู้คนที่ชายหาดน้อยลงทุกที ดวงอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลงที่ทิวไม้ ลมจากแม่น้ำพัดแรงหนาวเยือก ขนลุกซู่ กระทั่งถึงกอกกริมก้อนหิน เรามองหาเพื่อนใหม่ของอ้อย แต่ไม่เห็นใครเลยแม้แต่คนเดียว...ลมเย็นๆ พัดวูบจนหนาวสะท้าน ยายอ้อยย่นคิ้ว เหลียวหาอย่างงุนงง "เมื่อตะกี้ยังนั่งคุยกับอ้อยอยู่ที่นี่เลยค่ะ! เอ...เขาหายไปไหนนะ? เร็วจัง...ม่วย! ม่วยอยู่ไหน? อ้อยพาแม่มาแล้ว" แกตะโกนเรียกแต่ไม่มีคำตอบ ยายอ้อยยกมือเกาหัว คิ้วขมวดเหมือนผูกติดกัน ดิฉันรีบคว้าแขนลูกอย่างหวาดระแวง "เขาคงกลับบ้านแล้วละอ้อย เรากลับกันเถอะ แม่ชักหนาวแล้ว" ยายอ้อยทำท่าละล้าละลัง แต่ในที่สุดก็ยอมให้จูงมือกลับบ้าน กระนั้นยังไม่วายเหลียวหลังบ่อยๆ จนกระทั่งชี้มือร้องลั่น "นั่นไงแม่ เพื่อนใหม่ของอ้อย!" ดิฉันหันไปมองก็ไม่เห็นเด็กๆ สักคน นอกจากพวกผู้ใหญ่ 3-4 คนพากันขึ้นจากน้ำ บางคนผลัดผ้าเสร็จก็ลงไปซักผ้า...ยอมรับว่าใจคอไม่ดีเหมือนกัน เขาว่ากันว่าเด็กๆ จะมีสัญชาตญาณพิเศษ...เห็นในสิ่งที่ผู้ใหญ่ไม่เห็น! กระทั่งมาถึงบ้านตอนโพล้เพล้ ยายอ้อยก็กระตุกมือ ร้องว่าเพื่อนใหม่เดินตามมาข้างหลัง! ดิฉันหันมองก็ไม่เห็นใครตามเคย นอกจากจะรู้สึกว่าบรรยากาศเต็มไปด้วยความเยือกเย็นน่าวังเวงใจสิ้นดี ทันใดนั้นเอง ยายอ้อยก็ร้องเสียงดังขึ้นกว่าเดิม "ม่วยยืนอยู่หน้าประตูนั่นไงคะ แม่! เข้ามาซีม่วย... มากินข้าวด้วยกันเร้ว!" ดิฉันขนลุกซ่าไปทั้งตัว มองจนแน่ใจว่าไม่เห็นเด็กที่ไหนเลย รีบพาลูกเข้าบ้านทันที...ไม่อยากรู้หรอกว่าเด็กหญิงคนนั้นตายที่ไหน? เมื่อใด แค่นี้ก็ขนหัวลุกแล้วค่ะ! |
วันศุกร์ที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2553
ผีในผับ
|
ผมเป็นคนไม่เชื่อเรื่องผี จึงไม่ต้องเสียเวลากลัวผีแบบพวกขี้ขลาดตาขาว...แต่แล้วผมก็ประสบเข้ากับ เรื่องแปลกประหลาด น่าขนลุกขนพอง จนทำให้ผมกลายเป็นคนกลัวผีมาเกือบ 20 ปีแล้วครับ
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นสมัยผมหนุ่มๆ ตอนนั้นเศรษฐกิจกำลังเฟื่องฟูอย่างยิ่ง ใครมีหัวการค้า เก็งกำไรที่ดินหรือบ้านจัดสรร ทาวน์เฮาส์ ซื้อใบจองเอาไว้ขายต่อก็ได้กำไรเป็น กอบเป็นกำ ส่วนคนที่มาซื้อต่อจากเราก็เอาไปเก็งกำไรอีกที
ตลาดหุ้นพุ่งทะยานจนกลายเป็นบ่อนใหญ่ที่ทุกคนมุ่งหน้าเข้าไปกอบโกยเงินทอง เข้ากระเป๋า ยกเว้นแต่จะดวงซวยจริงๆ ถึงจะเจ๊งครับ เพราะดัชนีมันมีแต่ขาขึ้นที่เรียกว่าเป็นตลาดวัวกระทิงคึกคะนอง ไม่ใช่ตลาดหมีที่ก้มหน้าซบเซายามดัชนีดิ่งเหวไม่จบสิ้นในยุคต่อมา
สรุปว่าผมกับเพื่อนฝูงมีเงินทองอู้ฟู่เต็มกระเป๋า ตกค่ำก็เข้าผับเข้าบาร์ เผลอๆ ก็เข้าโรงนวด...กลายเป็นคนขี้เมื่อยหรือติดอ่างไปเลย
คืนนั้น เจ้าเฮ้งกับเจ้านิยมมาชวนผมไปเที่ยวผับแถวหลังสวน ตอนแรกผมนึกว่ามีแจ๊ซมันๆ สุดโปรดมาบรรเลง แต่สองเกลอบอกว่ามีทีเด็ดยิ่งกว่าเสียงเพลงซะอีก เพราะมีโชว์แบบใหม่ที่เรียกว่า "โฟโต้นู้ดโชว์"
ผมเองเที่ยวค็อกเทลเลานจ์มาหลายแห่ง บางแห่งถูกใจก็เป็นเมมเบอร์ซะเลย ได้ทั้งเหล้าทั้งนารี 3-5 คน มิกเซอร์ฟรี แต่ผมยังไม่เคยเห็นโชว์ที่เพื่อนมันว่าซักที
ตกลงเราไปเข้าผับที่รัชดาฯ...เจ้าเฮ้งเป็นขาประจำจึงได้รับการต้อนรับอย่าง ดี แทบจะมีโต๊ะที่จองไว้เป็นพิเศษแน่ะครับ อยู่ด้านขวาแต่ค่อนข้างใกล้ชิดกับเวที...สาวๆ หุ่นเซ็กซี่ถลาเข้ามานั่งประกบเรา 3 คน...แฟนของสองเกลอน่ะซีครับ กับสาวหน้าสวย ตาคมผมยาวสำหรับผม เหล้ากับโซดาถูกยกเข้ามา...รอเวลาสำคัญที่เรียกแขกได้แน่นผับ
โฆษกออกมาประกาศว่าจะเริ่มโชว์แล้ว พวกนักเที่ยวหนุ่มๆ ก็กรูกันมาหน้าเวที พร้อมกับกล้องถ่ายรูป แต่พวกเราไม่มีใครติดกล้องมาซักคน
ไฟหรี่สลัว เสียงเพลงร็อก เฮฟวี่เมทัล ของคณะ เดฟ เลปพาร์ด ดังกระหึ่มเร้าอารมณ์ในเพลงเพรสซินอล ลิเบอร์ตี้ หรือ "สมบัติส่วนบุคคล" อันถือว่าเข้ากับบรรยากาศที่จะมีการโชว์สมบัติส่วนตัวของนางแบบโฟโต้นู้ดที่ แทบทุกคนรอคอย
แสงไฟจากแฟลชร่มเริ่มเปิดทีละดวง จนเห็นนางแบบสาวสวยวัยรุ่นนั่งในท่าสบายๆ ยังไม่เปิดเสื้อผ้า แต่ไม่ช้าเธอก็ทำท่าว่าเสียงเพลงเร้าอารมณ์จนทนไม่ไหว เริ่มเคลื่อนไหวบิดเนื้อบิดตัว ก่อนจะสลัดอาภรณ์ส่วนบนออก...โอ้อวดก้อนเนื้อขาวผ่องอยู่ในแสงไฟและแสงแฟลช วูบวาบไม่หยุดหย่อน
เจ้าเฮ้งกับเจ้านิยมโอบกอดสาวที่นั่งเบียดเสียด แต่นัยน์ ตาจ้องเป๋งไปบนภาพเย้ายวนบนเวที...สาวตาคมผมยาวก็บดเบียดทรวงอกกับต้นแขนผม จนแทบร้อนฉ่าเช่นกัน
ท่ามกลางเสียงเพลงที่ชวนดิ้น ทั้งคึกคักและเร่าร้อน ทำให้นางแบบหันไปก้มตัวลงจับเก้าอี้ โอ้อวดบั้นท้ายในบิกินีตัวจิ๋ว แสงแฟลชกระหน่ำเป็นว่าเล่น ก่อนจะเปลี่ยนลีลาไปนั่งเอนหลังที่เก้าอี้ โอ้อวดความเซ็กซี่พลางแหงนหน้าอ้าปากเหมือนอยู่ในอารมณ์รัญจวนเต็มที่...
ลงเอยด้วยการถอดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายออกอย่างเชื่องช้า... ผมรู้สึกอกอวบเย็นฉ่ำของสาวที่นั่งเบียดทำท่าเหมือนจะบดขยี้ต้นแขนผมให้กลืน หาย กลายเป็นเนื้อเดียวกัน!
แสงไฟสปอตไลต์จากแฟลชร่มเริ่มดับทีละดวง เพลงเพรสซินอล ลิเบอร์ตี้ ยังดังกระหึ่มต่อไป จนกระทั่งไฟดับหมดทุกดวง ก็เป็นอันว่าการแสดงไฟโต้ นู้ด โชว์จบสิ้นลงแล้ว
ไฟสว่างขึ้นตามเดิม นักดนตรีกับนักร้องสาวออกมาทำหน้าที่ขับกล่อมนักเที่ยวแทนที่ พวกหนุ่มตากล้องสมัครเล่นยกโขยงกลับไปที่โต๊ะ...เสียงวิพากษ์วิจารณ์ความ สะสวยและเซ็กซี่ของนางแบบสาวรุ่นยังดังแว่วมาอีกพักใหญ่
"ไม่เรียกใครมานั่งด้วยเรอะเพื่อน?"
เจ้าเฮ้งชะโงกหน้ามาถาม พลางขยิบตายั่วเย้า
"ก็นั่งอยู่นี่ไงวะ..." ผมอดหัวเราะไม่ได้ หันไปกางแขนจะโอบไหล่สาวตาคมผมยาว แต่ต้องพบแต่ความว่างเปล่า...เธอจะลุกออกไปได้ยังไงทั้งๆที่นั่งอยู่โซฟา ด้านในติดผนัง ถ้าไม่ผ่านผมน่ะ?
"อั๊วถามตั้งแต่แรกว่าจะเรียกใครมานั่งด้วยมั้ยลื้อก็ส่ายหน้า" เจ้านิยมยักไหล่ "เห็นนั่งเหงาคนเดียวแล้วสงสารว่ะ"
ผมชาวาบไปทั้งตัว ใบหน้ากับไขสันหลังเย็นเฉียบ จะว่าเมาก็ไม่ใช่ เพราะตอนนั้นยังไม่ได้ซดเหล้าแม้แต่อึกเดียว...ใครล่ะที่มานั่งเบียดเสียด กับผม ทั้งโอบกอดทั้งบดเบียดต้นแขนด้วยหยุ่นยวงเย็นฉ่ำ...ผีน่ะซีครับ! บรื่อออ....
ขอบคุณเรื่องเล่าจากข่าวสด
มนต์เรียกผี
|
ถ้าพูดถึงเรื่องผีๆ สางๆ ป้าเองก็ไม่น้อยหน้าใครหรอกค่ะ ...ไม่ใช่ว่าเป็นคนเก่งกาจไม่กลัวผีนะคะ ตรงกันข้าม คือกลัวแสนกลัว แต่ก็ถูกหลอกหลอนมาไม่มากไม่น้อย ขนาดเคยนึกปลงๆ ว่าน่าจะคุ้นเคยกันดีแล้วนี่นา ป้ากับผีน่ะ
คือบ้านช่องอยู่ใกล้ๆ ป่าช้าผีดิบมาแต่เล็กแต่น้อยแล้ว ไม่คุ้นก็ต้องคุ้นค่ะคุณ ขืนกลัวนั่นกลัวนี่มากไปคนเขาจะหาว่าเราดัดจริตน่ะ ไม่ใช่อะไร
เดี๋ยวก่อน...ป่าช้าผีดิบที่ว่าน่ะไม่เหมือนผีฝรั่งนะคะ แต่เป็นผีที่ตายเพราะความแก่ชรา หรือเจ็บไข้ตาย ไม่ใช่ตายเพราะถูกฆ่าหรือฆ่าตัวตาย รวมทั้งตายเพราะอุบัติเหตุที่เรียกว่าผีตายโหง... ประเภทหลังนี่ต้องไปอยู่ป่าช้าผีสุกค่ะ คือฝังเอาไว้ก่อนซักปีสองปีถึงจะขุดขึ้นมาเผา
เหลือแต่ซากหรือกระดูกเท่านั้นแหละ เขาถึงเรียกป่าช้าผีสุกไงคะ!
คนต่างถิ่นก็อยากมาดูป่าช้าผีดิบกัน แล้วพูดคุยกันไปต่างๆ นานา บ้างก็ว่าไม่น่ากลัวเพราะเผาจี่ไปหมดแล้ว วิญญาณคงจะไปผุดไปเกิดกันหมด แต่บ้างก็ว่าไม่แน่หรอก เพราะขึ้นชื่อว่าป่าช้าเสียอย่าง ถึงจะไม่มีศพอยู่ในหลุม แต่กองฟอนหรือเถ้ากระดูกที่กระจายอยู่รอบเมรุน่ะเป็นประจักษ์พยานว่าเคยมีศพ ที่โดนเผามาไม่รู้ว่ากี่ร้อยกี่พันศพแล้ว
ใครอยากดูป้าก็พาไปดู บรรยากาศก็ค่อนข้างร่มครึ้ม มีกอไผ่ ต้นข่อย กับไม้ล้มลุกขึ้นเกือบรอบเมรุ เสียงแมลงที่ระงมอยู่ในซุ้มไม้กลับเงียบเชียบ เพิ่มความวังเวงจนรู้สึกเสียวหลังชอบกล
วันก่อนหลานสาวจากกรุงเทพฯ ก็พาเพื่อนผู้หญิงสองคนมาเที่ยวอยุธยา ชื่อแป้งกับไผ่ ทาปากทาแป้งเหมือนจะไปเล่นละครชาตรี แต่งตัวชะเวิกชะวากน่าขนลุก เสื้อสายเดี่ยวกับกางเกงขาสั้นจุนจู๋ ไม่รู้ว่าจะโชว์ขาอ่อนขาวๆ ไปให้ใครดู...สงสัยจะมาอวดผีซะละมั้ง?
อยากมาทัศนาจ้อน...เอ๊ย! ทัศนาจรป่าช้าผีดิบกันค่ะ!
ฟังสาวสมัยใหม่พูดคุยกันเล่นเอาป้าเวียนหัวไปหมด เดี๋ยวก็ "เค้าอยากดูจังเงยง่ะ...ผีดุจริงๆ เหงอ?" เดี๋ยวก็ "ต๊าย! ขนลุกหมดล้าววว..." คนแก่ๆ อย่างป้าฟังแล้วพลอยขนลุกขนชัน จะบอกว่า "อย่ากระแดะนักเลย นังหนูเอ๊ย!" ก็คงไม่เข้าใจ "กระแดะ" แปลว่าอะไร?
เอ้า! หลานสาวมันโฆษณาสรรพคุณเอาไว้เยอะนี่ อยากดูนักก็จะพาไปดู เผื่อผีหนุ่มผีแก่ที่ยังไม่ได้ไปผุดไปเกิดจะได้ดูเด็กสาวสวยๆ อกพุ่งสะโพกผาย ก้นงอนๆ แก้เหงามั่ง
เย็นนั้นป้าก็ออกนำหน้า มีหลานสาวกับเพื่อนเดินตามพลางพูดคุยจ๋อยๆไม่ขาดปาก ยังกะจะไปดูหนังหรือกำลังเดินนวย นาดอวดสายตาพวกหนุ่มๆ จนกระทั่งเลี้ยวเข้าสู่เขตป่าช้า เห็นหลังคาเมรุเขรอะสนิมจนเป็นรู...แป้งกับไผ่วิ่งออกหน้าเหมือนเป็นเจ้า ถิ่น ร้องแจ้วๆ ว่า...ถึงป่าช้าผีดิบแล้วโว้ย!
ป้ารีบเดินตามหลัง...ท้องฟ้ามืดครึ้มด้วยเมฆหนาทึบบดบังแสงอาทิตย์ แต่แม่พวกสาวๆ ไม่แยแสหรือหวาดกลัวหรอกค่ะ ส่งเสียงกิ๊วก๊าวกันอย่างสนุก หลานสาวป้าก็ต้องคอยตอบคำถามเพื่อนที่ดังจ๋อยๆ แทบไม่ขาดปาก
เนี่ยที่เผาผีเหงอ? เมรุหรือเชิงตะกอน? ขี้เถ้าขาวๆ ข้างหลังน่ะอะไร? ว้าย! ขี้เถ้ากระดูกผี! แล้วมีผีอยู่ปะ? โหย...ขนลุกหมด ล้าวว...
ป่าช้าผีดิบนี่ไม่ได้เผาผีมาหลายปีแล้วล่ะค่ะ เขาย้ายไปป่าช้าที่วัดกันหมด ไม่ว่าผีดิบหรือผีสุก แต่ป่าช้าเก่าก็ยังไม่มีใครมารื้อหรือโก่นถาง ปลูกสร้างอะไรขึ้นมาเสียที...แป้งกับไผ่เดินดูนั่นดูนี่ เห็นอะไรก็ทักดะไปหมด...นั่นหน่อไม้ใช่มั้ย? นี่ต้นอะไร? ข่อยเหรอ...ไม่เคยได้ยินแฮะ...ต๊าย! เอาไปเคี้ยวมั่ง ทุบมาสีฟันมั่ง? ทำไมไม่รู้จักใช้แปรงนะ?
เสียงพูดแจ้วๆ แทบไม่หยุดปาก ป้านึกถึงผีๆ สางๆ อย่างช่วยไม่ได้...ถ้าผีมีจริงพวกผีผู้ชายไม่ว่าหนุ่มหรือแก่คงจะจ้องมองอก อวบๆ กับขาขาวๆ อวบอัดอล่องฉ่องของสองสาวมั่งหรอกน่า...
จู่ๆ สายลมก็พัดฮือขึ้นมาจนยอดไม้ไหวซ่า เกิดเสียงเกรียวกราวบนหลังคาเล่นเอาป้าตกใจ...นึกถึงผีๆ ก็มาเลยรึไง? แต่มีเสียงพึ่บๆ พั่บๆ บาดใจ ก่อนที่สังกะสีเขรอะสนิมจะถูกลมหอบปลิวว่อนลงมาสองแผ่น เรียกเสียงวี้ดว้ายจากพวกสาวๆ ที่หน้าซีดหน้าเซียวไปตามๆ กัน
ความมืดโรยตัวลงมาอย่างรวดเร็ว ตกลงว่ากลับบ้านซะที แต่แป้งกับไผ่เหลียวไปมองข้างหลังไม่หยุดหย่อน ป้าถามว่ามองอะไรก็ถูกถามกลับว่า มีบ้านใกล้ๆ ป้าช้าด้วยหรือ? ป้าส่ายหน้าบอกว่าไม่มีหรอก แต่สองสาวย่นคิ้ว หันไปชี้มือให้ป้าดู
"แล้วผู้ชายพวกนั้นมาจากไหนล่ะป้า? เค้าตามเรามาตั้งหลายคนแน่ะ"
ป้าหันไปมองแต่ไม่เห็นอะไร เลยได้แต่อ้าปากค้าง แข้งขาแข็งทื่อไปหมด เสียงแจ๋วๆ ดังอีกว่า...ป้าเห็นใช่มั้ย? ดูซี่! เขาเดินมาหาเราแล้ว!
คราวนี้ป้าตกใจจนพูดไม่ออก แต่จ้ำอ้าวไม่เหลียวหลัง เสียงหลานสาวร้องว่าพวกเธอโดนผีหลอกน่ะซี! เท่านั้นละค่ะวิ่งกันตูดแป้น แซงป้าไปเลย! เฮ้อ....
ขอบคุณเรื่องเล่าจากข่าวสด
คนสู้ผี
 |
ผมมีลูกสาวคนเดียว คือ น้องเอื้อง แกเป็นสุดสวาทขาดใจของคนทั้งบ้าน ตอนนี้อายุ 4 ขวบกว่า อยู่อนุบาลสองครับ ผมวางแผนชีวิตสำหรับลูกคนนี้ เพื่อให้แกเติบโตอย่างเข้มแข็ง และนั่นอาจจะเป็นต้นเหตุของขนหัวลุกเรื่องนี้ก็ได้
มันเริ่มตั้งแต่ตอนผมหมั้นกับอ้อย และร่วมทุนกันปลูกเรือนหอของเรา ผมคิดไว้เลยว่าจะมีลูกไม่เกินสองคนชั้นบนของเราจึงมีห้องนอนสามห้อง แต่ละห้องมีห้องน้ำในตัวเสร็จ ห้องตรงกลางน่ะของผมกับภรรยา อีกสองห้องนั้น...แน่ละ! เตรียมไว้สำหรับเป็นส่วนตัวของลูก และผมยังยึดตำราฝรั่ง คือให้ลูกนอนคนเดียวตั้งแต่เกิด แต่ประตูห้องเปิดถึงลูกได้ทั้งสองด้าน
ต้องขอบอกตรงๆ ว่าแผนนี้เกือบไม่สำเร็จแน่ะครับ มันยากมาก โดยเฉพาะอ้อยแทบไม่ยอมวางมือจากลูกเลย แต่ในที่สุดเราก็ทำได้ครับ
น้องเอื้องนอนคนเดียวได้สบายมาก ดับไฟมืดเลยด้วย ไม่ต้องเปิดไฟหัวเตียง ขอแต่เพียงแง้มประตูพ่อกับแม่ไว้หน่อยเดียวเท่านั้นเอง และขอให้เล่านิทานก่อนนอนกับหอมแก้มบอกกู๊ดไนต์ ฝันดีทุกคืน ไม่ว่าฝนจะตก ฟ้าจะร้อง พายุพัดตึงตังแค่ไหนเอื้องก็นอนได้ ไม่เคยลุกมาขอนอนกับพ่อแม่เลย เก่งจริงๆ ลูกผม
แต่แล้วคืนหนึ่งเมื่อเดือนก่อน ตอนกลางดึกผมตื่นเพราะเอื้องมาจับแขนเขย่าเบาๆ
"พ่อคะ ขอเอื้องนอนด้วยนะ ที่ห้องเอื้องมีใครไม่รู้จะขึ้นมานอนเบียดเอื้องเรื่อยเลย"
"ฝันร้ายมั้งลูก?" ผมบอกแล้วลุกขึ้นพาลูกกลับไปที่ห้อง เปิดไฟหัวเตียง ทุกอย่างดูปกติดี เอื้องขยี้ตา ทำท่างัวเงียแล้วออดอ้อน...แกบอกว่าใครคนนั้นผลักแกตกเตียงจนนอนไม่ได้ ผมไม่อยากใจอ่อนหรอกครับ เพราะเมื่อมีครั้งแรกมันก็ต้องมีครั้งต่อไป แต่มองนาฬิกามันตีสองครึ่งแล�ว ผมเองก็ง่วงเหมือนกัน
ขืนเถียงกันไปก็ไม่มีประโยชน์ ผมเลยเอาแกมานอนตรงกลาง อ้อยดีใจกว่าลูกอีก นอนกอดนอนหอมลูกจนหลับสนิทไปทั้งคู่
คืนต่อมา ผมว่าแล้ว เดาอะไรไม่ผิดเลย! เอื้องมาปลุกผมเวลาเดิมเลยครับ บอกว่าใครคนนั้นมากวนแกอีกแล้ว
"เขาเป็นผู้ชาย มาทำหน้าตาน่ากลัวไล่เอื้องลงจากเตียง" แกพูดซื่อๆ ผมเห็นว่า นั่นคือจินตนาการของเด็กน้อย ซึ่งผมจะยอมต่อไปไม่ได้ ต้องแก้ไขด่วน
"เอางี้นะ" ผมเล่นแง่จิตวิทยา "พ่อจะไปไล่เขาเอง ถ้าพ่อไล่เขาไปแล้วเอื้องจะนอนคนเดียวได้มั้ยลูก?" เอื้องพยักหน้ารับอย่างดีใจ
คืนนั้นผมไปนอนเตียงของลูก ไม่ต้องห่วงครับ เตียงนี้ผมซื้อเผื่อลูกโตเลยละ เป็นเตียงเดี่ยวที่ผู้ใหญ่นอนได้สบายๆ ผมไม่ได้คิดอะไรมาก แค่พรุ่งนี้เช้าก็จะบอกลูกว่าพ่อไล่เขาเตลิดเปิดเปิงไปแล้วล่ะ! แค่นี้ก็เรียบร้อย...แต่มันไม่อย่างนั้นน่ะซีครับ!
ก่อนตีสองเล็กน้อย ผมตื่นขึ้นมา ไม่รู้ด้วยซ้ำอะไรทำให้ตื่น แต่ก็ดีเหมือนกัน ลุกเข้าห้องน้ำซะหน่อยแล้วกลับมานอนต่อ.....ผมเข้าห้องน้ำโดยไม่เปิดไฟ อาศัยความคุ้นชิน
ขณะที่มาถึงเตียง ล้มตัวลงหนุนหมอน หางตาผมเห็นอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ในความมืด ผมเลยหันไปมองตรงๆ
มันเป็นแสงหม่นๆ รางๆ มัวซัวสีออกเขียวๆ เหมือนพรายน้ำดวงเท่าฝ่ามือเคลื่อนไหวอยู่ที่ตู้เสื้อผ้าเหมือนมีชีวิต ตอนแรกผมนึกว่าตาฝาด แต่ไม่ใช่แฮะ รีบลุกขึ้นนั่งจ้องมองมันพักใหญ่ แล้วก็ต้องขนหัวลุกซู่...
ภายในแสงนั้นเป็นใบหน้าผู้ชายแก่ๆ เหมือนคนจีน โบราณ ไว้เปียและเป็นใบหน้าที่ดุดัน มุ่งร้ายหมายขวัญมาก
"ออกไปนะ" ผมคำรามเบาๆ ทั้งตกใจทั้งกลัว แต่นี่มันห้องลูกสาวผมนะ! เอื้องพูดถูก แกไม่ได้ออดอ้อนหรือจินตนาการ ผมตั้งสติได้ รู้สึกโกรธเกรี้ยวมากกว่าหวาดกลัวซะอีก นี่ถ้าเป็นที่อื่นอย่างโรงแรมหรือบ้านเช่าผมต�องเผ่นแน่...แต่นี่บ้านผม ครับ!
ใบหน้ามีแสงหม่นๆ นั่นพุ่งเข้าใส่ผม ส่วนผมก็พุ่งหมัดสวนออกไป กำปั้นวืดผ่านสิ่งที่เย็นชืดน่าขยะแขยง...เหลือเชื่อ! ผมชกถูกมันอย่างจัง อย่าถามเลยครับว่าเป็นไปได้ยังไง ผมเองก็งงๆ แต่คิดว่าคงเป็นพลังจิตผมแกร่งกว่ามัน ผมเห็นมันบิดเบี้ยว แสดงอาการพ่ายแพ้..มันกลัว และหายไปทางหน้าต่าง
ผมรู้สึกว่าห้องโล่งเบาและสะอาดบริสุทธิ์ขึ้นมาทันที...มันไปแล้ว!
เพิ่งมารู้ทีหลังว่าเพื่อนของอ้อยชอบสะสมเหรียญและของโบราณ ก็เลยเอาของเก่าของคุณตาที่เพิ่งเสียมาให้ หนึ่งในนั้นเป็นเบี้ยจีนโบราณ วิญญาณร้ายคงมากับสิ่งนี้แน่ ตอนนี้อ้อยคืนเพื่อนไปแล้วละครับ!
ขอบคุณเรื่องเล่าจากข่าวสด
คืนเฝ้าไข้
|
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตอนดิฉันเข้าเรียนวิทยาลัยที่เชียงใหม่ อยู่หอกับเพื่อนรวม 3 คน วันหนึ่งเพื่อนชื่อนุ้ยที่อยู่ด้วยกันปัสสาวะออกมาเป็นเลือด ก็พามาให้หมอตรวจ หมอบอกกระเพาะปัสสาวะอักเสบ ให้นอนโรงพยาบาลเพื่อดูอาการ
นุ้ยก็ขอให้ฉันมานอนเป็นเพื่อน ฉันก็ตกลงเพราะสงสารเพื่อนค่ะ
นุ้ยนอนห้องรวมซึ่งมี 4 เตียงด้วยกัน พวกเรารูดม่านไม่อยากเห็นสภาพน่าหดหู่ของคนไข้เตียงอื่น แต่ก็พอทราบว่าคนไข้ที่เพิ่งผ่าตัดมาและนอนริมประตูนั้นอาการไม่ค่อยดีนัก เพราะพยาบาลเดินเข้าออกบ่อยมากจนน่ารำคาญ
ตกดึกฉันผล็อยหลับไปแล้ว แต่มาตื่นเมื่อได้ยินเสียงสวบสาบเหมือนใครมารูดม่านกั้นเตียง...รูดไปรูดมา แบบรูดเล่น! ตอนนั้นใจไม่ได้คิดอะไร นึกว่าเป็นญาติคนไข้เตียงอื่นลุกเข้าลุกออก
บังเอิญฉันปวดปัสสาวะจึงลุกออกมาเข้าห้องน้ำด้านนอกห้อง พอทำธุระเสร็จกลับเข้ามาก็มองไปรอบห้อง เพราะรู้สึกบรรยากาศเงียบเชียบ เยือกเย็นน่าวังเวงใจ...ทุกเตียงต่างก็รูดม่านนอนตามปกติ มีบางเตียงเปิดไฟดวงเล็กๆ พอสว่างไว้ รวมทั้งเตียงแรกริมประตูนั้นด้วย...
อะไรบางอย่างสะดุดใจฉันให้มองไปที่เตียงนั้น!
ภาพที่เห็นคือขาคนค่ะ เพราะม่านรูดเตียงไม่ได้ยาวระพื้น ใครยืนก็มองเห็นขาโผล่มาได้แล้ว...เห็นชัดว่าไม่ได้ใส่รองเท้า ขานั้นเดินไปมารอบเตียงคนไข้เลยค่ะ เดี๋ยววนทางซ้าย เดี๋ยววนทางขวา ฉันรู้สึกอากาศเย็นยะเยือกลงยิ่งกว่าเดิมจนเกิดอาการหนาวสะท้านยังไงชอบ กล...
ความเงียบในห้องทำให้ฉันได้ยินเสียงใครงึมงำเบาๆ เหมือนพูดอะไรบางอย่าง...ฉันมองอยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกขนลุกซู่ กลัวขึ้นมาเฉยๆ เลยรีบเปิดม่านเข้ามาที่เตียงเพื่อนผู้นอนหลับสนิท
ฉันข่มตาให้หลับก็หลับไม่ลง นอนสักพักก็เกิดปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำอีกแล้ว ทั้งๆ ที่ไม่อยากลุกไปเข้าเลยเพราะ รู้สึกกลัวๆ ชอบกล แต่ก็ปวดจนทนไม่ไหว เลยหลับหูหลับ ตาลุกไปเข้าห้องน้ำโดยไม่ยอมมองไปที่เตียงแรกนั้นเลย... ตอนกลับมาก็ไม่อยากจะมองหรอก แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างดลใจให้มอง...
ฉันเห็นเป็นเงาคนค่ะ...เห็นเป็นแค่เงาจริงๆ ซึ่งน่าแปลกมากเพราะห้องไม่ได้มืดอะไรมากมาย...เป็นเงาคนตัวใหญ่หายแวบเข้า ไปที่เตียงคนไข้เตียงแรกค่ะ! หายไปแบบไม่ได้เปิดม่านออกเลยด้วยซ้ำ!
คุณพระช่วย! ทันใดนั้นฉันก็ได้ยินเสียงคนร้องอึกอักเหมือนหายใจไม่ออก...ฉันกลัวสุดขีด รีบผวากลับเตียงเพื่อนไปนั่งใจหายใจคว่ำอยู่ในนั้น กลัวจนต้องนั่งสวดมนต์ผิดๆ ถูกๆ อยู่หลายจบ
อึดใจเดียวเท่านั้น พวกพยาบาลก็เข้ามาเปิดไฟ บอกขอโทษคนไข้เตียงอื่นแล้วก็ลากคนไข้เตียงแรกออกไป...ฉันมองเวลาตอนนั้น ประมาณตีสี่กว่าๆ แล้ว
ฉันไม่หลับเลยค่ะ และคนไข้เตียงแรกก็ไม่ได้ถูกเข็นกลับเข้ามาอีกเลยเพราะเขาเสียชีวิตไปแล้วตอนพยาบาลเข็นออกไปนั่นเอง!
อาการนอนไม่หลับไม่ได้เกิดขึ้นกับฉันเท่านั้น คนไข้และญาติเตียงอื่นก็เป็นเหมือนกัน มีคนนอนเตียงข้างๆ บอกเธอขนลุกซู่ ได้ยินเสียงคนเดินไปเดินมา พึมพำว่าตาย...ตาย...เป็นเสียงแหบพร่าจนแยกไม่ได้ว่าเสียงผู้หญิงหรือผู้ชาย เธอนอนฟังอยู่นานจนได้ยินเสียงคนไข้ครางอึกๆ อักๆ คล้ายหายใจไม่ออก...แล้วพยาบาลก็เข้ามา
ญาติคนไข้ที่เป็นป้าแก่ๆ แกสันนิษฐานให้ชวนขนหัวลุกว่า อาจจะเป็นเจ้ากรรมนายเวรของเขามารออยู่ก็เป็นได้!
นอกจากนี้ยังมีญาติคนไข้ที่เห็นและได้ยินเหมือนกันอีกค่ะ คือแกเห็นเป็นเงาคนผลุบเข้าไปเต็มตา...แสดงว่าฉันไม่ได้ตาฝาดหรือประสาทหลอน ไปเองใช่ไหมคะ?
เหตุการณ์น่าสยองนี้ทำเอาฉันผวา ไม่อยากไปนอนเฝ้าไข้ใครอีกเลยค่ะ กลัวว่าจะเจอยมทูตเข้ามาล่าวิญญาณเหมือนอย่างที่เคยประสบมาในคืนนั้น...ทุก วันนี้นึกถึงแล้วยังขนหัวลุกอยู่เลยค่ะ...บรื๋ออออ
ขอบคุณเรื่องเล่าจากข่าวสด
ขุ่นลำโขง
|
ฤดูร้อนปีนี้มีแต่ข่าวร้ายแทบทั้งโลก ไม่ว่าแผ่นดินไหว น้ำท่วม หิมะถล่ม ไฟไหม้ป่า ก่อการร้าย วางระเบิดเป็นว่าเล่น สรุปว่าภัยจากธรรมชาติกับน้ำมือของมนุษย์ด้วยกันเองคร่าชีวิตผู้คนไปนับ หมื่น อีกนับแสนนับล้านต้องลำบากยากแค้นแสนสาหัสไปตามๆ กัน
เมืองไทยเราก็โดนภัยแล้งเล่นงานเอางอมพระรามไปเหมือนกันครับ
คนที่ได้รับความเดือดร้อนคือชาวไร่ชาวนา รวมทั้งชาวบ้านตาดำๆ ที่ขาดน้ำมาเพาะปลูกและทำไร่ทำนา โดยเฉพาะภาคอีสานบ้านผมนี่กลายเป็นแหล่งธุรกันดาร เพราะภัยแล้งชนิดเหลือเชื่อ
หนองคายที่มีแม่น้ำโขงเป็นเส้นเลือดใหญ่ หน้าร้อนทีก็เปลี่ยนจากแม่น้ำเป็นลำธารไปดื้อๆ มาแทบทุกปี แต่ปีนี้กลับแห้งขอดสุดๆ ไปเลยครับ!
แห้งแล้งแทบจะกลายเป็นสายน้ำไหลรินให้คนเดินข้ามแม่น้ำได้สบายมาก
ผู้เฒ่าผู้แก่เล่าว่าเคยเห็นแม่น้ำโขงแทบจะขอดดินเมื่อสมัยเด็กๆ แล้วมาเห็นอีกทีก็ปีนี้แหละ เพราะตอนต้นเดือนมีนาคมน่ะเหลือแค่ 2-3 ฟุตเท่านั้นเอง...ถ้าถึงเมษายนอาจจะเหลือแค่ครึ่งฟุตก็เป็นได้
หลายๆ คนก็โทษจีนที่สร้างเขื่อนไว้ตั้ง 5-6 เขื่อน แต่ไม่ยอมระบายน้ำออกมาช่วยเหลือเพื่อนบ้านอย่างพม่า ลาวและไทยซะมั่งเลย
แต่บางคนก็ค้านว่าถ้าน้ำในเขื่อนมากจริงๆ ขืนไม่ระบายออกมามั่งก็มีหวังเขื่อนร้าวหรือเขื่อนแตก ดูไม่จืดกันไปหมด แต่น้ำในเขื่อนของจีนยังไม่มากพอ...ได้แต่หวังว่าลูกพี่ใหญ่คงจะไม่แล้ง น้ำใจ ยอมแบ่งปันน้ำมาช่วยเหลือประเทศเล็กๆ มั่งหรอกน่า!
ผมเป็นคนหนองคายก็จริง แต่ไม่ค่อยได้ไปเที่ยวหาดจอมมณีอันขึ้นชื่อลือชาเท่าไหร่นัก ยกเว้นแต่จะมีเพื่อนฝูงจากต่างจังหวัดมาเที่ยว ผมก็ต้องขับรถพาไปเที่ยวกับบอกกล่าวถึงภัยแล้งให้คนกรุงเทพฯ เห็นประจักษ์ตา
หลังจากแวะกราบไหว้หลวงพ่อใส พระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองแล้วผมก็พานิมิต เพื่อนรักสมัยเรียนมัธยมไปที่หาดจอมมณี ใต้สะพานมิตรภาพไทย-ลาว เพื่อชมวิวแม่น้ำโขงอันดูเวิ้งว้างด้วยหาดทรายทั้งสองฝั่ง มีลำน้ำแห้งขอดแทบจะกลายเป็นร่องน้ำ...ดูๆ แล้วน่าใจหายเต็มที
นักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่เดินล่วงหน้าไปก่อนเรา หนุ่มสาวคู่หนึ่งเดินคลอเคลียตามไปด้วย...มีผมกับเพื่อนรั้งท้าย
เราเดินลงบันไดข้างศาลา ผ่านดงตะไคร้ดกหนาลงไปถึงชายหาด เห็นร้านค้าอาหารและเครื่องดื่มเรียงรายคึกคัก ผู้คนคับคั่ง ทั้งกำลังดื่มกินและเดินทอดน่องตามชายหาด เด็กๆ วิ่งเล่นเกรียวกราว ส่งเสียงหัวเราะร่าเริงดังก้องไปในอากาศยามเย็น
แสงแดดเลือนหายไปเพราะถูกก้อนเมฆบดบัง ผมชวนเพื่อนไปหาอะไรดื่มให้เพลิดเพลิน แต่นิมิตบอกว่าขอเดินดูวิวเพื่อเก็บภาพสวยๆ เป็นที่ระลึกก่อน ขณะที่นักท่องเที่ยวกลุ่มนั้นก็กำลังเต๊ะท่าให้เพื่อนฝูงถ่ายรูปอยู่เช่นกัน
สายลมกระโชกวูบมาเย็นยะเยือกราวกับฤดูหนาว...หนุ่มสาวที่เราเดินตามหลังมาก็กำลังถ่ายรูปกันอย่างมีความสุข
หญิงสาวสวมเสื้อยืดสีแดงนุ่งกางเกงขาสั้นสีดำ รูปร่างเพรียวสวยเหมือนดาราหรือนางแบบ ชายหนุ่มนุ่งยีนส์สวมเสื้อยืดสีเหลือง...สาวสวยคอยยกมือเสยผมที่ปลิวไสวตาม แรงลม เอียงคอยิ้มหวานแบบนั้นแบบนี้ ฝ่ายชายก็เปลี่ยนมุมบ้าง ย่อเข่าถ่ายรูปบ้าง...นิมิตกำลังถ่ายทั้งนางแบบและตากล้องในมุมที่หันไปทาง สะพานมิตรภาพพอดี
ผมเดินเตะทรายเล่น พอดีเห็นแม่ลูกคู่หนึ่งเดินจูงมือกันเดินลงบันไดมา...จู่ๆ ผมก็ขนลุกซ่าไปทั้งตัว เกือบพร้อมๆ กับที่นิมิตร้องเสียงดังลั่นว่า...เฮ้ย! อะไรกันวะ?
หันขวับไปมองก็เห็นเพื่อนเดินถอยหลังกรูดๆ ทำท่าเหมือนจะหกล้ม ผมร้องถามไปว่าเป็นอะไร? นิมิตหันขวับมา หน้าตาขาวซีดก่อนจะหลุดปากว่า...มันหายไปไหนทั้งสองคน? ผมถามว่าใคร? ก็ได้คำตอบว่าหนุ่มสาวที่อั๊วกำลังถ่ายรูปน่ะซี!
เป็นไปไม่ได้! ไม่มีใครหายตัวไปในตอนกลางวันแสกๆ แบบนี้แน่ แต่มองหาก็ไม่เห็นหนุ่มสาวคู่นั้นแล้ว...เปิดภาพที่กล้องดูก็ไม่ปรากฏภาพเขา และเธอเลย...บรื๋อส์!....
ขอบคุณเรื่องเล่าจากข่าวสด
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)